ΤΡΙΣΚΕΛΙΟΝ – ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ “KOBUDO” !
Οι
Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες οι οποίες ομολογουμένως έχουν κυριαρχήσει
παγκοσμίως, στήριξαν την επιτυχία τους αυτή σε 2 κατευθύνσεις:
1.
Την αθλητική
2.
Την οπλομαχία
Όσον αφορά την πρώτη, την αθλητική, είναι
γεγονός ότι αυτό έγινε καθαρά για εμπορικούς λόγους ώστε να εξαπλωθεί η
Ιαπωνική κουλτούρα και οι μαχητικές τέχνες στην δύση, καθώς ποτέ δεν υπήρχε
αθλητικό μέρος στις ασιατικές πολεμικές τέχνες.
Το
λεγόμενο “randori”
των μαχητικών τεχνών, το οποίο ήταν η πρακτική εξάσκηση των μαχητών στους
χώρους εκπαίδευσης, ήταν μια ασφαλή πρακτική με κανονισμούς η οποία επέτρεπε
στους μαχητές να εφαρμόζουν ένα μεγάλο μέρος των πολεμικών τους ασκήσεων με
τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουν θανάτους και τραυματισμούς στα πεδία ασκήσεων!
Έτσι,
οι Ιάπωνες κατόπιν σχεδιασμού εξάπλωσης και προώθησης των μαχητικών τους
τεχνών, δημιούργησαν το αθλητικό καράτε, το αθλητικό ζίου ζίτσου, τα ένοπλα
αθλήματα μονομαχίας, όπως το kendo κ.α.
Όμως
οι γνήσιες πολεμικές τέχνες στην ιαπωνία περιελάμβαναν τεχνικές καράτε ώστε να προετοιμάσουν τον
σπουδαστή για την ένοπλη μάχη, τεχνικές ζίου
ζίτσου, δηλαδή μάχης σώμα με σώμα και στην πορεία όταν γίνονταν έμπειρος σε
αυτά τα στυλ ο μαθητής, εισερχόταν στην εκπαίδευση με τα όπλα.
